Post bardzo osobisty "Dziekuję Piotrze"

 Podczas ostatnich miesięcy miałam to szczęśćcie trafić na kilka wspaniałych osób o wielkich sercach. 

Chciałabym przedstawić Wam osoby, których siła ducha i   podejście do życia  oraz   nieuleczalnej choroby  wywarły na mnie ogromny wpływ. Chodzi o Joannę "Chustkę" oraz jej męża Piotra. 

Joanna pisała bloga http://chustka.blogspot.com/ podczas swojej walki z rakiem. Postawa Joanny stała się wzorem dla wielu ludzi walczących z tą straszną chorobą. Niestety Joanna odeszła  w ubiegłym roku, pozostawiając synka i męża.

Kiedy 27 grudnia ubiegłego roku lekarz poinformował nas, że nie ma już nadziei na leczenie Taty a lek który wywalczyłam w NFZ nie przynosi poprawy i pozostała tylko opieka paliatywna, świat nam się zawalił! Rozpaczliwie nie chciałam się z tym pogodzić, szukałam ratunku, pomocy gdzie się da.

A potem .... poszukiwałam już informacji jak ochronić Tatę przed tym strasznym bólem, jak zapewnić mu wsparcie i opiekę do końca. Zwróciłam się do paru fundacji z pytaniami, bo potrzebna mi była wiedza praktyczna, jakie leki przeciwbólowe morfino-pochodne, jakie są skutki ich podawania, jak stwierdzić czy lekarz zapisuje właściwe dawki leku? Jaka opieka w domu, czy hospicjum opiekuje się pacjentem w domu, czy potrzebujemy jakieś specjalne sprzęty i urządzenia medyczne? Tyle pytań i prawie żadnej odpowiedzi… a na dotychczasowego lekarza z Centrum nie można było liczyć. Dał skierowanie do Hospicjum i sprawa załatwiona. Wg niego oczywiście.  A ponieważ wcześniej czytałam bloga Chustki, postanowiłam zwrócić się do Piotra, który po Jej śmierci założył Fundację http://www.fundacjachustka.pl/ która ma wspierać działania na rzecz walki z bólem i prawidłowej ochrony przeciwbólowej nie tylko ludzi chorych  na raka.

Rozmowa z Piotrem była bardzo długa i niezwykle  trudna dla nas obojga. Otrzymałam od niego wsparcie, informacje co nas czeka, jak sobie z tym radzić, jak dbać o komfort Taty w chorobie,  bo przecież ból onkologiczny jest niewyobrażalny dla zdrowego człowieka. Okazał mi dużo serca pomimo, że przechodził przez to wszystko tak niedawno i z pewnością te wspomnienia choroby Joanny bolały i bolą. . Tym bardziej dziękuję Ci Piotrze za podjęcie takiego wysiłku.  Rozumiem też dlaczego Piotr zdecydował się stworzyć Fundację Chustka. Jeśli przejdzie się przez takie doświadczenie, to chce się zatrzymać raka! Bo nikt nie zasługuje na takie piekło choroby i nikt nie zasługuje aby tak cierpieć! ! Trzeba coś robić i Piotr to właśnie robi, w imię pamięci Joanny-wspaniałej silnej Kobiety.  

 Zajrzyjcie na bloga Chustki , poznajcie ją i Piotra a może zechcecie wesprzeć Fundację lub po prostu zatrzymacie się na chwilę i zadumacie  się nad niezwykłością  człowieka.  Człowieka o kruchym, chorym ciele, w którym tkwił tak silny duch i mieściło się tyle niewyobrażalnej miłości.

Dziękuję również za opiekę Hospicum Domowemu Zgromadzenia Księży Marianów, którego pracownicy otoczyli nas opieką. To ludzie o niezwykłej sile ale również wrażliwości na drugiego człowieka. Pracują w trudnych warunkach, codziennie spotykając się z cierpieniem całych rodzin.

Codziennie borykają się też z problemami finansowymi bo Hospicjum ma ogromne potrzeby, w takiej opiece potrzebne są specjalne łóżka, sprzęt medyczny i pomocniczy, wózki. Te wszystkie rzeczy hospicjum wypożycza do domów pacjentów aby ułatwić codzienną pielęgnację chorego. 

Jeśli chcecie wesprzeć ich działalność zachęcam do tego, bo wiem na pewno,  że warto.

Hospicjum Domowe  Zgromadzenia Księży Marianów

Wyniki Candy

Chętnych na niespodziankę było aż 66 osób.
Użyłam Pana RANDOM-a ale nie umiem go wkopiować do posta więc musicie mi uwierzyć na słowo, że wybór padł na nr "8"   Joanna z blogu MarAsiowa Ostoja. Gratuluję Joannie i żałuję że nie mogę Was wszystkich obdarować. A Joannę proszę o podanie adresu.
Za to mogę obiecać niedługo następne Candy, może tym razem zamiast prezentu zdobionego deocoupage coś uszyję....
Dziękuję wszystkim za zabawę, bo dzięki niej trafiłam na wiele nowych, ciekawych blogów prowadzonych przez niezwykłe i uzdolnione osóbki.

  

Drobne opóźnienie wyników CANDY

Moje Drogie,
powinnam już ogłosić wyniki Candy ale mam drobne problemy natury technicznej.
Więc proszę o cierpliwość do poniedziałku.
 Dodatkowe niespodzinaki do  Candy już gotowe, do prezentu dołączył kubek w muffiny oraz gęsia pisanka.  Wszystko w wesołych, wiosennych kolorach. Oj będzie kolorowo z przewagą różu.


pozdrawiam
Ewa

Gorszy klon

Czasami czuję się jak swoja gorsza kopia. Nieudany klon, niby taki sam a jednak coś szwankuje. Złości mnie to okrutnie, bo ten klon jest nerwowy, bez optymizmu zaczyna dzień. Ciągle coś zapodziewa, o czymś  zapomina, chodzi po domu nie wyspany i zły że kolejna nieprzespana noc  nie pozwoliła zregenerować sił. Wie skubaniec, że mam mnóstwo zaplanowanych zajęć i prac do wykonania  ale albo odbiera mi chęć do działania albo jak już zabierze się do roboty to wszystko leci z rąk. A to pędzel krzywo maluje, a to farba się wyleje, powierzchnia lakieru nie równa! 

Totalna porażka również z szyciem. Tysiące wymówek, bo przy sztucznym świetle oczy bolą, bo bez okularów igły nie nawlecze, bo weny brak! 

Ten klon zjawił się znowu wczoraj, dziś zmarnował mi poranek  Może jutro go przepędzę, pójdzie „w diabły” a  ja odnajdę w sobie dobrą energię. Może budząca się do życia przyroda zmobilizuje i mnie.  Potrzebuję optymizmu, radości, słońca, zieleni, energii. Rozpaczliwie potrzebuję!

Wiosno przyjdź  i pomóż pogonić klona „gdzie pieprz rośnie”!!!

Sie porobiło....

Porobiło się trochę prac... chociaż byłam tydzień poza domem a własciwie w moim drugim domu. Przeprowadziłam sie na troche do mamy aby miała towarzystwo w tych trudnych dla nas dniach. Wszystko powoli się układa, nadeszło wysiszenie a ja znów tworzę.
Na pomysł Domku  z kwiatem jabłoni wpadłam zaraz po Świętach Bożego Narodzenia, już wtedy marzyłam o wiośnie, słońcu i maiłam cichy cel, aby Tato jeszcze mógł zobaczyć działkę z kwitnącymi kwiatami i wiosenne słońce. Teraz prawie skończyłam domek, a Jego już nie ma a  wiosny jeszcze nie ma :(
Do domku powstało serduszko a ponieważ jestem uzależniona od kompletów, będzie jeszcze z tym motywem duży obrazek w kształcie jajka na podstawce. Te formatki to prezent od Kajki i  czekały na wiosenne pomysły.
Wszystkie elementy postanowiłam zamocować  na drucikach. Może lepiej by wygladały na jutowym sznurku? Co sądzicie?

W międzyczasie popełniłam jeszcze serduszko ze wzorem z serwetki Cath Kidston, który uwielbiam. Mam  parę różnych serwetek z tej serii i napewno niebawem ich użyję.
Moimi pierwszymi pisankami nie mogę się na razie pochwalić, bo powstały tylko dwie i czekają na wykończenie. Więc o nich będzie następnym razem.

A teraz migawka z wiosennej dekoracji zrobionej na prędce. Przedstawiam Wam mój nowy nabytek (na poprawę nastroju) - świecznik z misą pośrodku. Wypatrzyłam go w MB-VINTAGE i od razu wiedziałam, że będzie doskonały do sezonowych dekoracji. W misie pomiędzy świecami będę mogła stworzyć fajne aranżacje na każdą porę roku lub święto. Tak mi sie podobał, że nawet nie zwróciłam uwagi na wymiary i po otrzymaniu paczki zdziwiłam się, że jest tak okazały! To nie pierwszy mój zakup w MB - VINTAGE. Lubię tam zaglądać bo zawsze wypatrzę coś dla siebie a kupiłam nawet dość pokaźny mebel, więc naprawdę jest w czym wybierać.  Do tego Gosia była tak miła i zarezerwowała mi świecznik na dłużej. Dziekuję Gosiu.
Teraz to mój ulubiony świecznik, choć mam ich dość sporą kolekcję.  Kiedyś muszę napisać post o moim uzależnieniu od świeczników lampionów i latarenek :)

Dziekuję za to, że chcecie tu zaglądać o zostawiać tak wiele miłych komentarzy.

Ewa

Dobre myśli, trochę pracy - to lekarstwo na pustkę...

Witajcie,
Zbieram w sobie siły, mobilizuję organizm do pracy, powoli wraca mi apetyt na jedzenie i dobrze,  bo schudłam ponad 8 kg w ciągu kilku miesięcy.
Wraca ochota na robótki i  wraca  też  uśmiech na moją twarz, kiedy jestem wśród ludzi.
Przez ostatnie kilkanaście dni doświadczyłam wiele serdeczności i dobroci od rodziny, znajomych ale także znanych tylko wirtualnie dobrych dusz. To bardzo wiele dla mnie znaczy. Pomaga...
Zbieram w sobie dobre myśli i wspomnienia, oswajam rozstanie. Czy się udaje? Jeszcze za wcześnie... za duży bagaż uzbierała nasza rodzina przez rok walki z nowotworem, systemem leczenia w Polsce, ogromny i trudny bagaż,  jakby chorowała cała rodzina. Pewnie oswoimy ból po stracie, pewnie czas go złagodzi ale tęsknimy i będziemy tęsknić...

Powolutku tworzę, z tęsknoty za radosnymi dniami, z tęsknoty za wiosną, Powoli pojawią się kwiaty i motyle a na razie trochę nostalgicznych dekoracji z aniołami.

.... Anioł wiosenno letni z łąką chabrową. Kocham chabry! przypominają mi wakacje z dzieciństwa,  wśród pól i łąk dziadkowych.

 ....Anioł z motylkową sukienką

 ....serce z niezapominajkami

 Takie moje początki myślenia o wiośnie. Tęsknię za słońcem, ptakami, nowym życiem w ogrodzie. To zawsze wspaniale nastraja, dodaje sił.
Liczę, że odzyskam wenę i znajdę nowe pomysły. Wczoraj już zrobiłam pierwszy krok. Pojechałam na spotkanie do Ani z Decoupage Garden Blog po nowe wiosenne serwetki, klej i wydmuszki. U Ani zawsze można liczyć na jakieś serwetkowe i papierowe nowości. Odwiedźcie jej sklepik internetowy Decoupage Garden. Znajdziecie tam wszystko do decoupagu. A do tego spędziłam  czas w przemiłym towarzystwie Ani, na pogawędce a ona miała do mnie wiele cierpliwości, bo straszna ze mnie gaduła :). Dziękuje Aniu.

Do następnego razu.

Pa

A żyć trzeba dalej...

A żyć trzeba dalej, dla siebie dla bliskich ... my pozostajemy, choć osieroceni to silniejsi doświdczeniami, choć pokaleczeni do gotowi do dalszych życiowych wzlotów i upadków.
I tylko ból tak świeży....
Wracam szybciej niż się spodziewałam, wyszukuję sobie zajęcia, wracam do pracy. Niebawem wiosna ukoi moje myśli ciężką pracą w ogrodzie, gdzie każda roślinka będzie mi Go przypominać, że trzeba wypielić, że trzeba przyciąć, podlać.
Odszedł w spokoju, choć poprzedzonym cierpienirm. I myślał o nas do końca. Mój Tato.