Wróciłam.... a gdzie byłam opisałam

Witajcie,
wróciłam z krótkiego bo 4 dniowego urlopu. A wycieczka była wspaniała. Wybraliśmy się do Buska Zdroju świętować 45 rocznicę ślubu moich rodziców a przy okazji starsze pokolenie zostało podreperować zdrowie w uzdrowisku.
A że okolica piękna i bogata w zabytki to trochę pojeździliśmy po okolicy: Wiślica, Chroberz, wizyta w Ogrodzie na rozstajach i chwilka w Krakowie. Oczywiście nie mogłam sobie odmówić wizyty na Targu  staroci "Pod halą" na krakowskich Grzegórzkach.
Miejsce pełne staroci wymieszanych z antykami, replikami i innymi rupieciami. Miałam tak zajęte oczy i ręce, że kompletnie zapomniałam o robieniu zdjęć. Właściwie nie wybrałam się tam na konkretne zakupy ale wiecie jak to jest! Tyle wspaniałych "rupieci" do przerabiania! Pochwalę się paroma zdobyczami w następnym poście ja je obfocę.

A teraz  relacja ze spotkania z historią...i inspiracje ogrodowe ze zwiedzania "Ogrodu na Rozstajch".
Okolice Buska Zdroju obfitują w ciekawe miejsca jak całe  świętokrzyskie. Będzie bardzo dużo zdjęć, więc mam nadzieję, że wytrzymacie do końca.
Na trasie zwiedzania był  Chroberz - nazwa miejscowości pochodzi od Bolesława Chrobrego, który wracając z wyprawy kijowskiej wzniósł tu obronny zamek i założył parafię.  W Chrobrzu zatrzymał się też król Kazimierz Wielki,  który leczył się po wypadku, odniesionym w czasie polowania, w okolicznych lasach.
Obejżelismy Zespół pałacowy Wielopolskich powstały w 1857  pałac w stylu klasycystycznym wg projektu Henryka Marconiego, który zaprojektował też budynki uzdrowiska w Busku.

Udało mi się z bardzo daleka zrobić zdjęcie romantycznej kapliczki w parku, która niestety niszczeje bo własciciel Pałacu nie ma środków na renowacje parku i pozostałych obiektów.

W pałacu brak oryginalnego wyposażenia, cóż wojna wszędzie pozostawiła zniszczenia. Na zdjęciach pięknie zachowane , malowane sufity sal.

Są też bardzo ciekawe wystawy. Jedna z nich dotyczy najstarszego osadnictwa ludzkiego na tej ziemi, ponad 3 tys. lat p.n.e. Ekspozycja robi wrażenie!

 Rekonstrukcja pochówku kobiety i mężczyzny.

W parku wiele pięknych i starych okazów drzew, nas najbardziej zachwycił stary platan klonolistny - ogromny! Na zdjęciu ja ( tylko 154 cm wzrostu) dla porównania z gabarytami pnia.

następna wieś na trasie zwiedzania: Wiślica - która do 1869 roku była miastem.
Wiślica istnieje od co najmniej IX w. i według przekazywanej legendy jej nazwa pochodzi od imienia jej założyciela, księcia Wiślan o imieniu Wiślimir, który wraz ze swoim otoczeniem miał przyjąć chrzest w 880 roku. Zapiski o tym zdarzeniu można znaleźć w Żywocie św. Metodego. Dokument mówi o przymusowym chrzcie pogańskiego księcia Wiślan.
W XV w. w Wiślicy Jan Długosz - kronikarz i nauczyciel prowadził tu w tym czasie edukację synów króla Kazimierza Jagiellończyka.

W Wiślicy warto zobaczyć Bazylikę z 1350 r.  ufundowaną przez Kazimierza Wielkiego. 

Wnętrze zdobią gotyckie sklepienia krzyżowo – żebrowe. Co ciekawe bazylika jest dwunawowa co oznacza, że sklepienia oparte są  na trzech filarach stojących na  bazyliki. Dojścia do ołtarza są po obu bokach, dość nietypowo. Jest to najstarszy i największy kościół dwunawowy w Polsce. 

We wnętrzu można obejrzeć fragmenty fresków rusko-bizantyjskich powstałych w 1397 – 1400 r. ufundowanych przez Władysława Jagiełłę.  

 Na ołtarzu głównym stoi figura Matki Boskiej tzw. Madonny Łokietkowej pochodzącej z roku ok. 1300.

W podziemiach Bazyliki znajdują się pozostałości dwóch wcześniejszych romańskich kościołów  z  XII i XIII w. oraz unikatowa romańska Płyta Ornatów z  1175 r.

Obok Bazyliki stoi Dom Długosza z XV w.  Budynek z cegły, wybudowany  jako mieszkanie dla wikariuszy kolegiaty wiślickiej. We wnętrzach znajduje się muzeum z eksponatami ze zniszczonej podczas I wojny światowej Bazyliki, które nie zostały umieszczone w niej po renowacji. Piwnice Domu Długosza robią wrażenie, zachowały się jej XV wieczne elementy.

    Mieliśmy też okazję   pospacerować po  Ogrodzie  na Rozstajach w miejscowości  Młodzawy Małe 17 k/Pińczowa. Jest to prywatny ogród, który w weekendy jest udostępniony dla zwiedzających. Wspaniała inspiracja ogrodowa, ogród dość swobodny,  naturalny i malowniczy.

Następny post będzie  o zdobyczach z targu staroci i nowych pracach.

Pozdrawiam Was serdecznie

Ewa

Wreszcie koniec kolejnej przeróbki czyli ze starego nowe.

Pamiętacie starą komodę, którą kupiłam bardzo tanio. Za tanio jak się potem okazało. Mój małż nazwał ją spruchniałą kupą korników a potem wymienił blat, jeden bok i plecy szafki! napracował się i mogłam przystąpić do malowania. Jedyną możliwością było malowanie na biało, bo część elementów starych a część z nowego drewna. Potem okazało się, że wymiary komódki idealnie pasują w wolne miejsce w "holu" górnym" tym bardziej że właśnie dojrzałam do malowania ścian i wybrałam kolor,  na tle  którego biel komody fajnie wygląda. To znaczy, mnie się podoba.
 Komoda po zamontowaniu blatu i po oszlifowaniu.

A to nowa aranżacja holu. Tylko zdjęcia niestety  nie najlepsze z powodu złego oświetlenia.
Mam nadzieje, że widać "co poeta miał na myśli" Zawieszka nad komodą to dzieło Kajki ze Skarbnicy Duszy, specjalistki od cudnych przecierek i cieniowań. Możecie zobaczyc je tu http://skarbnicaduszy.blogspot.com/

A to następne wyzwanie:  koszmarnie zniszczona góra od kredensu, zdobycz z zimowej wyprawy do Kazimierza Dolnego. Brudna, z kilkoma warstwami farby olejnej.  Czeka na swoją kolej ale mam tyle pracy, że nie wiem kiedy się za nią wezmę.

A jeszcze na koniec bukiet z polnych kwiatów zebrany z łąki w drodze powrotnej z pracy. To właśnie dla takich chwil wyprowadziłam się ze Warszawy.
Słonecznik samosiejka, nawłoć i jakieś białe kwiatki, których nie znam. Ale ile radości ze zbierania i spacer przy okazji.  A w mieście biegiem od autobusu do domu, miedzy samochodami i blokami i w cztery ściany. To właśnie jest ta różnica.

Pozdrowienia

Ewa

Rodzicielskie dylematy - jak uchronic dzieci przed złem

Dziś nie będzie o nowych pracach, bo ostatnie zdarzenie nie pozwala mi się skupić na przyjemnościach więc podzielę się z Wami swoimi rozterkami.

To, że na rolę rodzica nie można się przygotować to wiem już od ponad 20 lat, wiem też, że wychowanie rok po roku małej istotki na dorosłego mądrego, dobrego  i odpowiedzialnego człowieka to trudny proces. Ale najtrudniejszy moment to pogodzić się z nieuchronnością czasu, tym że dzieci dorosły  ruszają same w „świat”, który nie zawsze jest przyjazny i bezpieczny.

Mogę powiedzieć, że mam już pełnoletnie dzieci ( 18 i 21 lat) ale czy dorosłe? Przeraża mnie fakt że już nie mogę ich chronić! Skąd takie myśli? Otóż im starsze dzieci, tym częściej wychodzą z domu, spotykają się z rówieśnikami, wyjeżdżają samodzielnie na wakacje. Zawsze staraliśmy się nauczyć ich racjonalnego, rozsądnego postępowania, unikania zagrożeń współczesnego świata.  Ale… no właśnie jest  ale.. Nie uchronimy ich przed złem, przestępstwami, nieprzewidzianymi zdarzeniami.

Parę dni temu mój syn (21 latek) wracał ok. godz. 22 ze spotkania ze znajomymi, sobota  w letni wieczór, dużo ludzi jeszcze się kręci  po Warszawie. Ale są takie miejsca, gdzie nie powinno się samotnie pojawiać o tej porze. Zawsze podkreślamy z mężem, że  jak powrót do domu  po 22 podmiejskim pociągiem to tylko z Dworca Śródmieście. Niestety nasz syn nie skorzystał z naszej rady i na Warszawskim Dworcu Wschodnim z ostał pobity i okradziony.  Wrócił do domu o 1.00 w nocy obolały i przestraszony. Dziękowaliśmy Bogu, że trafił  na amatorów, którym tylko chodziło o gotówkę (pewnie na alkohol) i skończyło się bez większych ran i złamań. Straż miejska znalazła się ale po całym zdarzeniu.. Syn był na tyle przytomny, że po chwili poszedł szukać portfela i dokumentów  i je znalazł wyrzucone opodal. Skończyło się na strachu i stracie 250 złotych ale trauma pozostała, tym bardziej, że następnego dnia moje dorosłe przecież dziecko wyjechało z przyjaciółmi do Chorwacji.

A ja zostałam pełna obaw o syna a do tego zaczęłam nerwowo reagować na wieczorne wyjścia mojej 18 letniej córki. Czy przesadzam? Czy jestem nadopiekuńczą matką? Co oznacza tak zwane „odcięcie pępowiny”?

Nie wiem. Ale wiem że trudno pozbyć mi się teraz strachu.

Ewa

Ach! urlop cudna rzecz

Część urlopu mam już za sobą, tę wypoczynkową. Wybraliśmy sie 6 osobową grupą na 10 dni w Sudety, na polską i czeską stronę. Kraina piękna, rozległa i bardzo bogata w świetnie zachowane zabytki. Jestem maniakiem zwiedzania ale lubię zwiedzać po swojemu tzn. owszem przewodnik się przydaje ale zazwyczaj nudzi książkowo a mnie ciągnie do tajemnic, pięknych zaułków, oglądam i fotografuje detale, urokliwe miejsca. Nie umiem podążać w wyznaczonym tempie z grupą, w wyznaczonym czasie. jak juz wspomniałam kraina Sudetów wspaniała i ogromna więc trzeba parę kilkutygodniowych wypadów, żeby ją poznać, zobaczyć imponujące zamki i pałace, nasycić się pięknem widoków. To był mój drugi pobyt ale mam niedosyt i na pewno tam wrócę.
A poniżej parę miejsc które mogę Wam polecić, są zachwycające ze względu na historię, architekturę i wspaniałe widoki a do tego wymagają trochę wysiłku, żeby tam dotrzeć.
Dla wielbicieli pięknej architektury: Zamek Książ pod Wałbrzychem oraz Zamek Frydland w Czechach.
Piszę o obu zamkach razem nie bez powodu. Obie budowle robią wrażenie wielkością, bogactwem detali wielokrotnie przebudowywane, prezentują kilka stylów, od średniowiecza przez gotyk i bogactwo barokowych zdobień.
        To co je różni to sposób w jaki "potraktowała je historia" Zamek  Książ choć po II wojnie światowej zachował mury, to został zniszczony przez Niemców, którzy zajęli zamek, nie ocalało jego wyposażenie, obrazy, meble przedmioty codziennego użytku mieszkańców. Pokoje zamkowe prawie nie posiadają oryginalnego wyposażenia. Brak portretów, mebli, tkaniny na ścianach zostały wykonane współcześnie a jednak nadal zamek robi wrażenie. Można obejrzeć jego wnętrza i mieszkańców na starych fotografiach prezentowanych na wystawie.  Po wojnie mozolnie oczyszczony ze śmieci i gruzów znów zachwyca. Polecam obejrzenie ogrodowych tarasów księżnej Daisy.

Rokokowa sala powitalna

Sala rycerska w najstarszej części zamku

Tarasy Księżnej Daisy

 Zachwyciło mnie drzewo, które przetrwało wojenną zawieruchę, wrośniete w skaliste podłoże tarasów

Dla odmiany FRYDLANT po czeskiej stronie ocalał prawie nie naruszony, wnętrza całkowicie wyposażone, przepiękne saloniki w stylu francuskim, rokokowe sypialnie, gabinety, w części średniowiecznej zamku herby i portrety kolejnych właścicieli zamku, wspaniała zbrojownia pełna eksponatów. Renesansowa część zamku pokryta malowanym tynkiem techniką "sgrafitti". Całość wygląda jak zamek księżniczki z bajki. Niestety we wnętrzach nie można robić zdjęć.

I najbardziej malownicze miejsce jakie widziałam po czeskiej stronie: Zamek Vranov w Małej Skale ze  skalnym zamkiem średniowiecznym wykutym w skale, na samym jej wąskim szczycie. Najpierw trzeba wejść na szczyt, potem przechodzimy przez gotycki łuk i po lewej widzimy maleńki zameczek wyrastający ze skały, na wprost wspaniały widok a po prawej strome skalne schody do średniowiecznej części. Niestety ulewne deszcze podmyły część skały z podłożem i przejście z dziedzińca do zamku zsunęło się i zapadło. Wejście do środka na razie nie jest możliwe.

W skalnym zameczku przejścia pomiędzy poszczególnymi komorami ( pomieszczeniami) są bardzo wąskie, i swobodnie przechodzą tam tylko takie mikrusy jak ja:154 cm wzrostu i mikra postura :). Schodki wykute w skale, punkty widokowe z których widać okolicę po obu stronach bardzo wąskiego szczytu.

Dla wielbicieli historii XX wieku i II wojny światowej kompleksy podziemnych miast, sztolni i tajemnice szalonej wizji Hitlera i niestety miejsce śmierci tysięcy ofiar tej wizji: Sztolnie Walimskie w Górach Sowich - część Projektu Riese

 jeden z tuneli wydrążonych przez więźniów obozu Gross Rosen

Podziemne tunele, nie do końca odkryte i zbadane ale to co można zobaczyć robi wrażenie. 600 metrów ogląda się idąc pieszo z przewodnikiem a 600 metrów płynie się łodzią. Dla mnie to wyjątkowe osiągnięcie, bo musiałam pokonać strach przed wejściem do takich zamkniętych przestrzeni.

Zalane tunele sztolni

Twierdza Kłodzka, która stoi na miejscu dawnego grodu obronnego i zamku o których pierwsze wzmianki pochodzą 981 roku a pierwsze umocnienia obronne powstały w latach 1557-1560. Można w niej przejścć podziemnymi korytarzami systemu obronnego oraz korytarzami minerskimi, które maje bardzo małe rozmiary, ok 90 cm wysokości wiec nie wszyscy mogą i chcą  tam wejść. Przeszłam takim korytarzem długości 10 metrów, cieszyłam sie bardzo że wyszłam z drugiej strony!

przewodnik w mundurze z epoki

korytarz

widok z twierdzy na miasto

Mieszkaliśmy w wynajętym domu 750 metrów  npm (pod szczytem góry Skalnik w Rudawach Janowickich z takim widokiem na dolinę:

Wybrałam tylko parę z miejsc, które odwiedziliśmy ale postaram się jeszcze napisać o tym regionie a zwłaszcza o perłach architektury.
Malownicze obrazki wiosek z przedogródkami w letnich kwiatach, tradycyjne murowane zagrody rolników,  kościółki ze strzelistymi wieżyczkami, jelonki wybiegające z lasu na pola musicie zobaczyć sami.

mam nadzieję że Was nie zanudziłam tym przydługim postem
pozdrowienia

Ewa